چین و روسیه از تحریم های کشور عزیزمان ایران سود می برند

مصطفی بهاری زاده مدیر حقوقی شرکت منطقه خاص اقتصادی انرژی پارس راجع به تاثیر شکایت وزیر امور خارجه به دادگاه لاهه و تاثیر آن بر خنثی شدن تحریم های نفتی اظهار داشت: با توجه به اینکه برجام یک توافقنامه بین المللی بین دولت های کشور عزیزمان ایران و 1+5 بوده، دادگاه صلاحیت دار پیگیری به اختلافات می تواند دیوان بین المللی لاهه باشد. طبق آئین نامه ، پیگیری به دعاوی در دیوان بین المللی مراحل مختلفی دارد اکنون در مرحله اول طرح دعوی شده است و شکوائیه ای مبنی بر اینکه آمریکا به صورت یک طرفه از این توافقنامه خارج شده است هست، ارائه شده، این در حالی است که طبق موافقتنامه برجام آمریکا حق نداشته این کار را بدون هیچ دلیلی انجام دهد.

عبارات مهم : فدراسیون روسیه – لغو تحریم
وی افزود: در توافقنامه بندی وجود دارد که اگر یکی از طرفین تعهدات خود را نفی کند طرف دیگر می تواند از برجام خارج شود ولی اینکه آمریکا به طور یک طرفه و بدون هیچ دلیلی و با توجه به اینکه آژانس بین المللی انرژی هم اعلام کرده که ما به تمام تعهدات مان عمل کردیم، خارج شود خلاف مفاد توافق است.

مدیر حقوقی شرکت منطقه خاص اقتصادی انرژی پارس تصریح کرد: به نظر می رسد دعوایی که درگرفته به نفع کشور عزیزمان ایران خواهد بود، ولی اینکه طبق منشور شرکت ملل و آئین پیگیری به دعاوی در دادگاه لاهه شکوائیه در چه مرحله ای هست، تعهدات چگونه است و جبران خسارت چگونه خواهد بود، مشخص نیست.

وی در ادامه به عنوان مراودات کشور عزیزمان ایران با چین و روسیه در شرایط کنونی پرداخت و بیان کرد: در حال حاضر کشورهای چین و روسیه هم در جنگ اقتصادی با آمریکا هستند، چین کاملا از نظر اقتصادی و تجاری در تضاد با آمریکا است و روی کالاهایش تعرفه های بالایی اعمال شده است که اقتصاد این کشور را دچار مسئله کرده، از طرفی آمریکا با اختلافاتی که با اتحادیه اروپا دارد و خود در جنگ اقتصادی است.

بهاری زاده در ادامه راجع به نفعی که روسیه و چین از تحریم اقتصادی کشور عزیزمان ایران می برند، گفت: البته تحریم های کشور عزیزمان ایران به نفع آنها هم است و سود می برند لیکن کالاهای متفاوتی به کشور عزیزمان ایران می دهند، نقل و انتقال پول را با هزینه های بالا انجام می دهند، از طرفی خودشان نیز در شرایطی قرار دارند که ترجیح می دهند ارتباط ارزش با ما حفظ شود چون یکی از متحدین مهم آنها کشور عزیزمان ایران هست. ولی اینکه محاسن و معایب رابطه کشور عزیزمان ایران با این دو کشور چقدر است نیاز محاسبات دقیق دارد و باید چندجانبه به آن نگاه کرد.

وی تاکید کرد: ما باید نیمه خالی و پر لیوان را با هم ببینیم، در این شرایط متحدینی مثل اتحادیه اروپا داریم که در برجام هستند، هر چند تعهدات ارزش به ما ناقص باشد، چین و روسیه هم به ما خدماتی ارائه می دهند و ما بخشی از نیازهایمان را مثل فروش نفت و تامین تجهیزات از این دو کشور تامین می کنیم، این عنوان نیز غیر قابل انکار است که ما در شرایط عادی قطعا به سمت این دو کشور نمی رفتیم، ولی در این شرایط تعامل زیاد به صلاح ما است.

به گزارش ایلنا، تلاش های دیپلماتیک جهت دستیابی به یک راه حل جامع، دراز مدت و مناسب جهت مسئله هسته ای ایران، در برنامه یکسان جامع کارهای (برجام) در تاریخ 14 ژوئیه 2015 به وسیله چین، فرانسه، آلمان، فدراسیون روسیه، انگلیس، ایالات متحده، نماینده عالی اتحادیه اروپا و جمهوری اسلامی کشور عزیزمان ایران منعقد شد.

اولین گام بعد از انعقاد قرارداد چند جانبه برجام تصویب این قرارداد بین المللی است که قطعنامه 2231 خواستار اجرای کامل برجام در برنامه زمانی تعیین شده است در ضمیمۀ ششم این قرارداد است و مراحلی را جهت حذف نهایی تحریم های شورای امنیت بر کشور عزیزمان ایران ارائه می دهد که نخستین مرحله آن تعیین روز تصویب است که «روز تصویب» برجام در تاریخ 18 اکتبر 2015 است که 90 روز بعد از تأیید شورای امنیت از طریق قطعنامه 2231 این قرارداد به تصویب رسیده و مورد نیاز الاجراست.

در تاریخ 20 ژوئیه 2015، شورای امنیت به اتفاق آرا قطعنامه شماره 2231 را تصویب کرد و تایید برجام را داد. در متن این قطعنامه آمده است که: «شورای امنیت تأیید کرد که این نتیجه گیری از برجام، عوض کردن اساسی در توجه به مسئله هسته ای ایران، میل خود جهت ایجاد یک رابطه تازه با کشور عزیزمان ایران را با پیاده سازی برجام تقویت کرده و به نتیجه قابل قبولی پیگیری می کند.

شورای امنیت همچنان تأکید کرد که اجرای کامل برجام به ایجاد اعتماد به نفس در ماهیت منحصرا صلح آمیز برنامه هسته ای کشور عزیزمان ایران کمک کرده و به ارتقاء و تسهیل ارتباطات و همکاری های اقتصادی و تجاری با کشور عزیزمان ایران منجر می شود.

قطعنامه 2231، مقدمه نسخ مقررات قطعنامه های قبلی شورای امنیت را راجع به عنوان هسته ای کشور عزیزمان ایران فراهم می کند و محدودیت های خاصی را اعمال می کند که جهت همه کشورها بدون استثناء اعمال می شود و کشورهای عضو تحت ماده 25 منشور شرکت ملل ملزم به پذیرش و اجرای تصمیمات شورای امنیت هستند.

ساز و کار حل و فصل اختلافات در برجام

بند 36- چنانچه کشور عزیزمان ایران معتقد باشد که هر یک یا کلیه گروه 1+5 تعهدات خود را رعایت نکرده اند، می تواند عنوان را به منظور حل و فصل به کمیسیون یکسان ارجاع کند؛ به همین ترتیب، چنانچه هر یک از اعضای گروه 1+5 معتقد باشد که کشور عزیزمان ایران تعهدات خود را رعایت نکرده هست، هر یک از دولت ها می توانند اقدام مشابه به عمل آورند. کمیسیون یکسان 15 روز وقت خواهد داشت تا عنوان را فیصله دهد، مگر اینکه این وقت با اجماع تمدید شود.

متعاقب بررسی کمیسیون مشترک، چنانچه هر عضو معتقد باشد که عنوان پایبندی فیصله نیافته هست، می تواند عنوان را به وزیران امور خارجه ارجاع دهد. وزیران 15 روز وقت دارند تا عنوان را فیصله دهند، مگر اینکه این وقت با اجماع تمدید شود.

بعد از بررسی کمیسیون یکسان – همزمان با (یا به جای) بررسی در سطح وزیران – خواه عضو شاکی یا عضوی که اجرای تکالیفش عنوان بوده هست، می تواند درخواست کند که عنوان به وسیله یک هیات مشورتی که متشکل از سه عضو خواهد بود (یکی از سوی هر یک از طرف های درگیر در اختلاف و طرف سوم مستقل) بررسی شود. هیات مشورتی باید نظریه غیر الزام آوری را در خصوص عنوان پایبندی ظرف 15 روز ارائه کند. چنانچه، متعاقب این فرایند 30 روزه عنوان فیصله نیابد، کمیسیون یکسان در کمتر از 5 روز نظریه هیات مشورتی را با هدف فیصله عنوان بررسی خواهد کرد.

چنانچه عنوان کماکان به نحو مورد رضایت طرف شاکی فیصله نیافته باشد، و طرف شاکی معتقد باشد که موضوع، مصداق «عدم پایبندی اساسی» هست، آنگاه آن طرف می تواند عنوان فیصله نیافته را به عنوان مبنای توقف کلی و یا جزئی اجرای تعهداتش وفق برجام قلمداد کرده و یا به شورای امنیت شرکت ملل متحد ابلاغ کند که معتقد است عنوان مصداق «عدم پایبندی اساسی» بشمار می آید.

بند 37- متعاقب دریافت ابلاغ طرف شاکی، به نحو مشروح در فوق، به همراه توضیحی از تلاش های توام با حسن نیت آن طرف جهت طی فرایند حل و فصل اختلاف آینده نگری شده است در برجام، شورای امنیت شرکت ملل متحد می بایست منطبق با رویه های خود در خصوص قطعنامه ای جهت استمرار لغو تحریم ها رای گیری کند. چنانچه قطعنامه فوق الذکر ظرف 30 روز از تاریخ ابلاغ به تصویب نرسد، سپس مفاد قطعنامه های سابق شورای امنیت شرکت ملل متحد مجددا اعمال خواهند شد، مگر اینکه شورای امنیت شرکت ملل متحد به نحو دیگری تصمیم گیری کند. در چنین صورتی، این مفاد در خصوص قراردادهایی که بین هر طرف و کشور عزیزمان ایران یا افراد و نهادهای ایرانی قبل از تاریخ اعمال آنها امضا شده است باشد، دارای اثر عطف به ما سبق ندارد مشروط به این که فعالیت های صورت گرفته وفق اجرای این قراردادها منطبق با این برجام و قطعنامه های قبلی و فعلی شورای امنیت باشد.

شورای امنیت شرکت ملل متحد، با ابراز نیت خود جهت تصمیم گیری مبتنی بر ممانعت از اجرای دوباره و خودکار تدابیر در صورتی که ظرف این مدت موضوعی که موجب ابلاغ فوق شده است است حل و فصل شده است باشد، نظر های طرف های اختلاف و هرگونه نظریه صادره به وسیله هیات مشورتی را ملحوظ خواهد داشت. کشور عزیزمان ایران بیان داشته است که چنانچه تحریم ها جزئی یا کلی مجددا اعمال شوند، کشور عزیزمان ایران این امر را به منزله زمینه ای جهت توقف کلی یا جزئی تعهدات خود وفق این برجام قلمداد خواهد کرد.

تاثیر شکوائیه به دادگاه لاهه بر مراودات نفتی ایران

صلاحیت دیوان بین المللی دادگستری

هرچند در شرایط حل و فصل اختلافات در برجام اشاره مستقیمی به رجوع هر کشور طرف این قرارداد بین المللی به دیوان بین المللی دادگستری نشده است ولی مطابق فصل چهاردهم منشور شرکت ملل متحد، دیوان بین المللی دادگستری رکن قضایی مهم ملل متحد خواهد بود و تمام اعضای ملل متحد به خودی خود قبول کنندگان اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری هستند و صلاحیت دیوان بین المللی دادگستری را جهت پیگیری به اختلافات ناشی از معاهده ها و قراردادهای بین المللی بین دولت ها قبول دارند. مضافا بر این که مطابق بند 37 برجام که مربوط به حل و فصل اختلافات است تا زمانی که شورای امنیت، قطعنامه ای در خصوص «تداوم لغو تحریم ها» تصویب نکند، قطعنامه های قبلی این شورا که آخرین آن در این خصوص قطعنامه شماره 2231 می باشد که کلیه تحریم های بین المللی و ملی را لغو کرده جهت همه کشورهای دنیا مورد نیاز الاجراست و تخطی آمریکا از برجام، موجب شده است است که کشور عزیزمان ایران به رکن قضایی شرکت ملل متحد که همان دیوان بین المللی دادگستری هست، مراجعه و تقاضای دستور موقت جلوگیری از بازگشت تحریم های یکجانبه به وسیله آمریکا را ارائه دهد.

مطابق ماده 34 اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری فقط «دولت ها» می توانند به دیوان بین المللی دادگستری رجوع کنند. و مطابق ماده 36-1 این اساسنامه، دیوان بین المللی دادگستری نسبت به کلیه اموری که طرفین دعوی به آن رجوع می کنند و همچنین نسبت به موارد خاصی که به موجب منشور ملل متحد یا به موجب عهدنامه و قراردادهای جاری آینده نگری شده است است صلاحیت پیگیری دارد.

هم چنین مطابق ماده ماده 38-1- دیوان بین المللی دادگستری که ماموریت دارد اختلافاتی را که به آن رجوع می شود بر طق حقوق بین المللی حل و فصل نماید موازین زیر را اجرا خواهد کرد:

الف- عهدنامه های بین المللی را اعم از عمومی و شخصی که به موجب آن قواعدی معین شده است است که طرفین اختلاف آن قواعد را به رسمیت شناخته اند؛

ب- عرف بین المللی به عنوان رویه ای کلی که به صورت قانون پذیرفته شده است است؛

ج- اصول عمومی حقوقی که مقبول ملل متمدن است؛

و النهایه مطابق ماده 59 اساسنامه دیوان «احکام دیوان فقط راجع به طرفین اختلاف و در موردی که عنوان حکم بوده الزام آور است.» و قطعی هستند.

گردآوری: گروه خبر سیمرغ
seemorgh.com/news
منبع: ilna.ir

واژه های کلیدی: فدراسیون روسیه | لغو تحریم | دادگستری | تحریم ها | ایرانی | آمریکا | قطعنامه | اقتصادی | روسیه | ایران | امنیت